Karanfili Sıkmak

sessizlik tırmalıyor kulaklarımı
açık kalmış çeşmeler rahatsız etmiyor artık
israf ediyorum içimde kalan ukdeleri.
kimselere göstermeden kendimi, soluyorum;
uçurumun kenarında açan bir karanfil gibi..

oysa benim cesaretim yok uçurumları arşınlamaya
düşmeden anladım kanatlarımın olmadığını
anlamak bir armağan değilmiş, anladım.
sakınsam da bir karanfili koklamaktan
düşmek yazılmış alnıma

ne olur duysan beni
bu mahşer yerinde şahit olsan benim için
ayıklasan içimdeki ayrık otları,
ulaşsak kırlara, dinlesek dingin yeşilliğin lafzını
çağırsak şifalı uykuları;
bu sefer ben de uyuyabilsem seninle
ve düşsem uçurumundan aşağı..


M.E.D